روزهای قشنگی داشتند، آنقدر زیبا که بعد از سال‌ها قرارشان شد کلبه‌ای پر از خاطره تا تجدید میثاق کنند؛ دوستی و با هم بودن دوره کنند...

زندگی اش به مفهوم واقعی کلمه در تعداد انگشت شماری از متعلقات ناچیز خلاصه میشد و البته به همان اندازه و شاید حتی کوچک تر از آدمهایی که میتوانست آشنا خطایشان کند.

وقتی نامه تمام شد، لرزش عجیبی تمام وجودم را گرفت. نمی‌دانم از سرمای هوا بود یا سرمای روزگار که آن‌طور به لرزه افتاده بودم. همان‌جا پای دیوار از سر بدبختی و استیصال سر خوردم و نشستم...

(داستان های فارسی،قرن 14)

مامان گلی گفته بود گیس هایت را همان جا بگذار، فهمید چه می گوید و گذاشت همان جا، در انبار خانه ی میهن بانو بماند.

یک بند سیگار کشیدن هاش، شب ها دیر اومدن هاش، ریخت و پاش هاش، دختر بازی ها و بی قید بودن به وضع خانواده و تازه ضعیف شدن هیکلش و گاهی حالت غیرطبیعی و حرکاتش که داد می زد یه کوفت و زهرماری هم مصرف می کنه، امان فکریم رو بریده بود.

صدای نفس‌های بابا برام بهترین تـرانـه دنیاست. شوخی که نیست. قرار بود ساعت چهار اونو ببندن به تیرک تیربارون...

حاج اکبر میرود. قبل از رفتن فواره ها را باز کرده حتماً رقص آب را برای منی گذاشته که چشمانم جز سیاهی و زشتی و خانه های نمور پر از بوی تریاک و تصاویر زشت چیزی ندیده

مهسا حسینی متولد سال 1368 ، نویسنده ایرانی می‌باشد.