یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ کس نبود...

عید که شد، پیرهن قرمزی با گل‌های آبی برایش دوختند، دست و پایش را حنا بستند و با ویس مراد و خداداد پیش براخاص رفتند.

در انتظار گودو، یکی از مهم ترین نمایشنامه های قرن بیستم، اولین نمایشنامه حرفه ای ساموئل بکت به حساب می آید.

عقربه‌های ساعت روی دوازده مماس می‌شوند، سگی پارس می‌کند تلفن زنگ می‌خورد و پارسا سپهری گوشی را برمی‌دارد. زن آن سوی خط گلایه می‌کند که چرا او مهمانی شب قبل را زود ترک کرده است.

من همیشه چایم را زودتر از تو تمام می کردم. گفتی «دهنت آستر داره!»

سرخ نشستن روایت پرفراز و فرودی است از یکی از سرنوشت سازترین سالهای مشروطه

فکر می کنم چه عجب! بعد از مدت ها خودم را از قید و بند این که به کسی توضیح بدهم نجات داده ام

(خاطرات احمد پورفلاح)

هیچ وقت اجازه نده ترس و غرور احمقانه کاری کند آدمی را که برایت عزیز است از دست بدهی.