از اسطوره‌ ها و افسانه‌هایی که هویت‌های دولت‌ شهرهای باستانی را شکل دادند...

خانه نفس میکشد خانه رازها و جسدها را در خود جای داده است. ارواح به خانه رفت و آمد می کنند

روزی روزگاری کشوری بود که در آن زندان‌‎هایی مخصوص کودکان بنا کرده بودند

نویسنده با نگاهی موشکافانه و بی پروا سنی را ادامه می دهد که پیش تر متفکرانی چون مارشال مک لوهان پی گرفته بودند. بعد فرهنگ فناوری نه از سریقی آن بلکه با هدف فهمیدن اینکه چگونه فناوری بولند روابط انسانی اندیشه و حافظه جمعی ما را دگرگون کنند.

واقعاً تو ارابه می خوابی؟

داستان‌هایی که سامبرا می‌نویسد کوتاه و کم حجم‌اند. شیوه داستان‌نویسی او هم همین گونه است، موجز اما صریح‌. ایده را یک راست روی کاغذ سرازیر می‌کند و حالا وظیفه خواننده است که سهمش را از این کلام موجز بردارد یا برندارد. این ویژگی در نثر او نیز بازتاب دارد. گویی خواننده رو به رویش نشسته باشد و با هم مشغول گپ و گفت باشند، بدون زبان بازی شبیه آنچه که در زبان زندگی روزمره جریان دارد.

هاروکی موراکامی نویسنده نام آشنای ژاپنی در اغلب آثارش پرسش‌های وجودی انسان را می‌کاود و با محو مرزهای واقعیت و خیال و نیز با ترسیم فضایی رویاگونه به شرح عمیق‌ترین تجارب انسانی می‌نشیند؛ از تنهایی و تردید گرفته تا جست و جوی معنای زندگی.

بیست‌وپنج سال پیش، در شهری دور کنار دریا، چند نوجوان که از خانه‌های خود گریخته‌اند، روزهای بلند تابستان را در اسکله‌ای متروکه پناه می‌گیرند