پیتر هاندکه در «اندوهی ناگفتنی» با بیرحمیِ یک جراح، زندگی مادرش را کالبدشکافی میکند. زنی که در ۵۱ سالگی با خوردن قرصهای خوابآور خودکشی کرد. این اثر نه سوگنامهای احساسی، بلکه پژوهشی ادبی - جامعهشناختی است دربارهی مکانیسمهای خردکنندهای که یک زن عادی را از کودکی در چنبرهی فقر، ازدواج تحمیلی، و جنگ جهانی دوم تا ورطهی ناامیدی مطلق میکشاند.
پیشتر گفتم هیچ کس دست دختری رو تو دست فرخ ندیده بود، اما من اون روز بعدازظهر دیدم! دنبال فرخ که افتاده بودم، برگشت سر کوچه ما و از خونه حاج حیدرعلی رد شد