آملی دختر جوانی است که پس از مرگ پدرش مجبور می شود به لندن برود و زندگی اش را خودش بسازد.

مثل کودکی در گهواره‌اش یا بسته به پشت مادرش روی شانه‌های حاملانش تکان می‌خورد...

سرم سنگین بود، چون تمام شبانه‌روز را چشم روی هم نگذاشته بودم. سیاهی شب سر زد و من روی کاناپه لم دادم و به پنجره‌ی روشن خانه‌ی آقای لول خیره شدم. سر و کله‌ی تریکسی دمدم‌های غروب پیدا شد که مثل همیشه داشت کالسکه‌ی عروسکش را راه می‌برد و جنگجویان هم مانند پشه در تاریکی هوا شش‌ هفت باری دنبال یکدیگر دویدند....

دشمن نوآوری و تغییر، «فکر بکر نکن» است.

دزد زبانش تو دهانش خشکیده بود. حس می‌کرد که بار سنگینی روش افتاده بود و نمی‌توانست از زیر آن تکان بخورد. باز یکی شانه‌اش را چسبید و بلندش کرد و تو صورتش تف انداخت و تو روش نعره کشید: «بگو کی پای تو رو تو این کوچه واز کرد؟» مردک لندهور چشم‌وردریده و یقه‌چاک بود و ته‌ریش زبری رو پوست صورتش داغمه بسته بود.

سفر شگفت‌انگیز آناهیتا قصه‌ای است از افسانه‌های جشن آبانگان