اهمیت این رسالات تنها از حیث آشنایی با تاریخ الهیات مسیحی نیست زیرا مضمون اصلی آنها نه تاریخی است و نه صرفاً مسیحی که در نزد خواننده فارسی زبان امری کاملاً بیرونی و بیگانه باشد. در حقیقت محتوای اصلی این رسالات معرفت خداوند و شیوه های تشبیهی و تنزیهی دست یابی به این معرفت است. در طریق تشبیه دیونوسیوس به شرح نامهای گوناگون الهی میپردازد و در طریق تنزیه ذات حق تعالی را از کاستیهای مفاهیم انسانی منزه میشمارد. از این منظر میتوان ملاحظه کرد که هیچ امر ذاتی و بنیادی ای نیست که این رسالات را از حیث مضمون اصلیشان خارج از محدوده اندیشه اسلامی قرار دهد به بیان دیگر چون مباحث مربوط به تشبیه و تنزیه در عالم اسلام نیز مطرح و مسبوق به سابقه اند و همچنین از آن رو که بسیاری از نامهای الهی به کار رفته در کتاب مقدس به ویژه نام هایی که دیونوسیوس در نامهای الهی بررسی کرده است در قرآن نیز به خداوند نسبت داده شده اند پس میتوان این رسالات را از حیث مباحث بنیادی شان متعلق به سنت فراگیر و گسترده حکمت الهی تلقی کرد که تعلق محض و ویژه ای به اندیشه مسیحی ندارد.