در «بوی ملایم کنت» بیشتر با داستان‌هایی مواجهیم که برش‌های کوچک اما عمیقی از زندگی را برای‌مان روایت می‌کنند.

داستان کوتاه لرد بایرون که در ۱۸۱۶ نوشتن آن را آغاز کرده بود ناتمام ماند و هرگز ادامه‌اش نداد. اما تصاویر قدرتمند آن الهام‌بخش جان پولیدوری، پزشک و همراه سابق بایرون، شد. پولیدوری مدت‌ها به چنین موضوعاتی علاقه داشت و در سبک رمانتیک، رساله دانشگاهی‌اش را در ادینبورگ به مسائلی چون کابوس، خواب‌گردی، و مسمریسم اختصاص داده بود. او ایده اولیه بایرون را گرفت و آن را به داستانی کامل تبدیل کرد....

فردا بی‌تردید روز دیگری چون امروز خواهد بود. خوشبختی هرگز از راه نمی‌رسد. این را خوب می‌دانم. اما احتمالا بهتر است وقتی داری آمادۀ خواب می‌شوی باور کنی می‌آید، فردا سراغت می‌آید.

من مادر مهناز خلیلی هستم. بیست و شیش روزه که مهناز ناپدید شده.

آنان که ‌می‌دانند انتظار زائده‌ای است در جان آدم مشتاق ‌نمی‌خوانند...

گذشته چطور زندگی امروز ما را شکل می دهد؟ آیا سرنوشت از پیش تعیین شده است و ما تنها نظاره گرانیم؟