آورچنکو ساده می‌نویسد. زبانش مفهوم و بی پیرایه است و این خود گواهی است بر صداقتش.

قهرمان "خسیس" مردی است هارپاگون‌نام و در تمام آثار مولی‌یر قیافه‌ای که به اندازۀ قیافۀ این مرد خسیس زنده و جاندار و هول‌انگیز باشد وجود ندارد و با آنکه در هر سطر و هر جملۀ این نمایشنامه کاملاً محسوس است که سر تا پای مولی‌یر در مقابل خست و لئامت هارپاگون از یک حس تنفر و انزجار آمیخته با ترحم می‌لرزد...

کتاب، بی‌ تردید صادقانه‌ ترین، دقیق‌ترین و شخصی‌ ترین روایت از پانزده سال پایانی زندگی نویسندهٔ روس است

این نامه‌ها پرتو تازه‌ای بر درونی‌ترین احساسات جبران می‌افکند، به طوری که می‌توان ادعا کرد که تاکنون احساسات درونی جبران این چنین واضح و روشن در معرض مشاهده عام قرار نگرفته بوده است.

آن مرد برای پنهان‌کردن دروغش قبری حفر می‌کند تا خواهرش را متقاعد کند که کودک در بدو تولد مرده است.

(ادبیات روسیه)

آسایشگاه ساختمانِ نوسازی بود شبیه مدرسه.

کتاب به دور از حکایت‌های آمیخته با حماسه‌سرایی و شکوهِ پادشاهان و بزرگان، مستقیماً سراغ زندگی طبقات فرودست و مردمان کوچه و بازار رفته و داستانِ فقر، گرسنگی، عشق‌ورزی، انتقام، سفر و مرگِ بردگان، دزدان، جادوگران، باغبانان، روسپیان، سربازها و گروه‌های دیگر را به تصویر کشیده است....

نورا احساس می‌کند بی‌مصرف و بی‌فایده است.حالش اصلا خوب نیست ؛ اما خبر ندارد که میان مرگ و زندگی کتابخانه‌ای است و در آن کتابخانه بی‌نهایت کتاب هست و هر کتاب یک زندگی است.