انگار از امتحان ریاضی فقط یه نفر قبول نشده و اون ماییم انگار تنها کسی که پدرش رضایت نامه ی اردو رو امضا نکرده ماییم.

رسم روزگار وارونه همین است.

هراس دوست داشتنت را دارم مبادا چشمی زخمی اش کند و دلی طعنه اش زند.

میان آسمان و زمین معلق بودم؛ جایی که ستاره ها چشمک میزدند و ماه میخندید و زمین دهن کجی میکرد.

هر چند دیوانگی آنقدرها هم بد نیست؛ هر چه که میخواهی میگویی هیچ کس سرزنشت نمی کند.

به چشم هایش نگاه کردم در نگاهش التماس بود و دنبال فرصت میگشت.