شدم به دریا‌، غوطه زدم ندیدم در گناه بخت من است این گناه دریا نیست

دلخوشی کوچکی‌ست که می‌توانم از کوچه‌ای حوالی پاسداران دست‌هایت را بگیرم و تا غروب‌های قجری برویم

جای پای آن اتفاقات را هر صبح می‌دیدم اتفاقاتی که از تولدم همراه من بودند

چشمه مست است ولی فرصت خوش نوشی نیست....

در من / زنی است / برگ هایش را / باد می برد / اشک هایش را آفتاب / آه / گل های آفتابگردانم / لب های کبودتان را / به نور / نزدیک می کنم.