هر کسی لایق نیست بر دل ” حاکم ” شود. سیاهی و یک‌رنگی را به دنیای هزار رنگ و وارونه‌ی آنان ترجیح می‌دهد...

آخرش حس هم نداشتم...

تورج نیاکان نزدیک باغ ژاپنی نشسته بود و باغچۀ برگپوش را نگاه می‌کرد که تای سمت چپ آن دروازۀ بزرگ باز شد و آن زن سفیدپوش بیرون آمد...

همیشه پلاکش را آویزان می‌کرد به دوربین تانک، به همه می‌گفت من که شب و روز تو این تانکم این تانک بدلِ منه.

همه چیز دارد مفهومش را از دست می دهد. زندگی، مقاومت دوست داشتن رابطه... همه چیز انگار مانند چای یخ کرده از دهن افتاده است.

پس، با حذفِ شماره‌های صفحه، متنْ ارجاعِ به خود را دشوار خواهد ساخت و مِیل مدام به ازیادْرفتن خواهد نمود: او، فراموش‌شده، در حاشیه‌های بی‌هیاهو، “خود”ش را خواهد کشت‌.