کتاب «ذهن فروپاشیده» اثر گابور مته، با نگاهی متفاوت به اختلال نقص توجه و بیشفعالی (ADHD)، آن را نه یک بیماری صرفا ژنتیکی، بلکه نتیجه تأخیر در رشد میداند که ریشه در تجربههای تلخ و ناکامیهای دوران کودکی دارد.
مته با استناد به تجربیات شخصی خود بهعنوان یک پزشک و همچنین پژوهشهای علمی، نشان میدهد که چگونه برآورده نشدن نیازهای عاطفی کودک میتواند به رشد ناکافی مغز و بروز اختلالاتی مانند ADHD منجر شود. او با مثالهایی از زندگی واقعی، تأثیر تروماهای دوران کودکی بر شکلگیری ADHD را به تصویر میکشد و توضیح میدهد که چگونه تجربیاتی مانند بیتوجهی، سوءاستفاده یا فقدان ارتباط عاطفی میتوانند باعث تأخیر در رشد مهارتهای توجه، تمرکز و کنترل تکانه شوند.