به این شکل زندگی‌ کردن عادت کرده بود و وقتی مردم فکر کردند دیگر انسان نیست و قفس را باز کردند، چیزی عوض نشد. همان‌جا ماند.

ذهن من پر است از رؤیاها و خواب‌ ها و کارها و حرف‌ های آدم‌ هایی که نمی‌شناسمشان....

به‌نظرش این روزها همه عطش دانستن داشتند و می‌خواستند همه‌چیز را بدانند و احساس می‌کردند که می‌توانند از تمام پیچیدگی‌ها سر دربیاورند، انگار که بصیرت گوشه‌ای به انتظارشان نشسته باشد...

افسانه نجم‌آبادی، مدت کوتاهی پس از درگذشت پدرش، درمی‌یابد که او در خفا برای بار دوم تشکیل خانواده داده و خودش هم خواهری دارد که از وجودش بی‌خبر بوده است. این اتفاق تبدیل به ایدۀ اصلی کتاب حاضر شده است.

در هر زمانه‌ای، در کنار آنچه مردم گفتن و انجام‌دادنش را طبیعی فرض می‌کنند، هستند چیزهایی که جامعه درباره‌شان سکوت می‌کند.