در «آنا کریستی یوجین» انیل با نگاهی تلخ و زرف به ریشه های گمگشتگی انسان مدرن می نگرد.

در مرکز این نمایشنامه، شورش معدنچیان آستوریاس در سال ۱۹۳۴ قرار دارد؛ قیامی که به دنبال روی کار آمدن دولت محافظه‌کار اسپانیا، به شکلی خونین سرکوب شد. بیش از ۱۵۰۰ نفر جان باختند و حدود ۳۰٬۰۰۰ کارگر بازداشت شدند.

زمانی که با آن مرد خپله داشتیم پدرم را بر سکویی از موزائیک های خال خالی سفید و سیاه میشستیم مدام حس میکردم پدر لبخند میزند؛ نه اینکه فقط لبخند بزند، بلکه انگار به من لبخند میزد.

این شرح کوچک را به این امید نوشتم که شاید اندکی از زوایای متروک یا تاریک ذهن و زندگی شوپنهاور تصویری روشن تر ارائه کند.

نمایشنامه‌ای که از بستر سوگ شخصی برآمد، اما به اثری جهان‌ شمول در باب پیوندهای زنانه، تاب‌آوری در برابر فقدان، و معنا دادن به زندگی از خلال طنز و همدلی بدل شد.

(نمایشنامه‌ای اگزیستانسیالیستی با تأکیدی بر آزادی، مسئولیت و تنهایی در فضایی سمبولیک)