زبان وسیله سفر است؛ زبان مدفون‌شده نگرانی‌ها و ترس‌های ما. زبان اصلی ما اصرار بر شنیده شدن دارد. زمانی که آن را دنبال می‌کنیم و داستانش را می‌شنویم، قدرت این را دارد که عمیق‌ترین ترس‌های ما را از بین ببرد.

کتاب زندگی به سبک شازده‌کوچولو دعوتی است به دنیای ساده و شگفت‌انگیز دوران کودکی و بازگشت به روزهایی که خلاقیت، ماجراجویی و حیرت مبنای اصلی زندگی بودند.

کتاب «بلاتکلیف: سفرنامه‌ای در جنگ» نوشته‌ی منصور ضابطیان روایتی شخصی از سفر نویسنده به سرزمین‌هایی است که هنوز با آثار جنگ و ناامنی دست‌به‌گریبان‌اند.

برای شاد بودن لازم نیست منتظر رفتن به بهشت یا نیروانا باشیم چرا که امکان لمس آن همین جا روی زمین وجود دارد...

آن مخاطبی که باید نظرش را جلب کنیم و داستان زندگی مان را برایش توضیحدهیم، بیش از هر کس دیگری خودمان هستیم.

آن شب اتفاق افتاد. درست در دقایق آغازین آخرین روز بهار ۱۳۹۹، وقتی خانواده پیروز منتظر بودند تا بازی برزیل اسکاتلند را در جام جهانی فوتبال تماشا کنند. دستهای سرنوشت زندگی متفاوتی را برای او و خانواده اش می نویسد... زندگی زیر و رو شده ای که با مرگ دیگران و زندگی بازماندگان در غربت و تنهایی شروع می شود و با تمام نافرجامی هایش گاهی عشق را به ارمغان می آورد. شعله امیدی که لحظه ای می درخشد اما سوسو می زند و خاموش می شود.... سرزمینی که هیچ گاه وطن نمی شود و دوستانی که هیچ وقت جای خانواده را نمی گیرند و دشمنی که در جان رخنه میکند و شکست نمی خورد... همه این ها را سرنوشت برای پیروز می نویسد....

از بچگی درون‌گرا و حساس بودم. خاطراتم درست یادم نمی‌آید اما طبق نوشته‌های دفترچه‌ی خاطراتم از همان کودکی مثبت‌اندیش نبودم و هر از گاهی دمق می‌شدم.

در یکی از محله های شلوغ توکیو در زیرزمینی کافه ای بخصوص وجود دارد که می تواند انسان ها را به سفر را به سفر در زمان ببرد اما

سفری به توکیو و می توانید در زمان سفر کنید اما تحت قوانینی خاص!