دو بیتی هایی که در گذر زمان و به شکلی پراکنده توسط شاعری تهرانی سروده شده، به همت مهندس محمدرضا خرازیان در این کتاب فراهم آمده اند.

مدادرنگی خنده های جا مانده توی اتاق...

راستی چه کسی بال هزاران را شکست؟

روزی با چشمان شسته به تهیدستان نگریستم،

اصوات با شتاب از حنجره ها می گریختند فرصت نبود! باید میان اصوات «ت» را در گلویم اسیر می کردم ...