«در اتاق شکنجه انواع مختلف ابزار شکنجه وجود داشت و وقتی چشمم به این ابزار افتاد وحشت کردم، ولی به خود تلقین می‌کردم که نباید مقاومت و استحکام خود را از دست بدهم وگرنه خود و دیگران را به خطر خواهم انداخت . فردی که شلاق در دستش بود، اولین شلاقی را که به کف پاهایم زد، آه از نهادم بلند شد و انگار می‌خواستم از حال بروم که شلاق دوم را به کف پایم زد. به یکباره دیدم خون از کف پاهایم جاری شده است و همین که نگاهم به خون‌های کف پایم افتاد از حال رفتم. بعد از دو سه ساعت بهوش آمدم. وقتی چشمانم را باز کردم هر دو بازجو بالای سرم بودند و داشتند با هم حرف می‌زدند. یکی از بازجوها یک لیوان آب به دستم داد که بخورم. لیوان آب را سر کشیدم ولی کف پاهایم به شدت می‌سوخت و انگار نمی‌توانستم سرپا بایستم. بازجوها با هم درگوشی صحبت کردند و یکی از آنها به من گفت: نمی‌خواهی حرفی بزنی ؟ گفتم چه حرفی بزنم ؟ من هر چه بود گفتم و دیگر حرفی برایم نمانده است .»

در زندگی هر آدمی دست کم یک بار پیش می‌ آید که با آمدن یک نفر، دلش برلی خودش رو شود.

(داستان فارسی)

در میان فریادها او را به بردباری خواندم و خواندم تا از ناسودگی نای ناچار از فروخوردن شود...

خطوط داستانی چندگانه‌ی این اثر با ماجرای عشقی ناگفته، تاریخ نمایش، و حوادث سال 1320 خورشیدی پیوند خورده و روایتی خواندنی می‌آفرینند.

در جاده‏ای خارج از شهر کُردنشین هَولیر (اربیل) عراق، باران، دختری جوان و کاملا خسته با موهایی ژولیده از زیر روسری‏ای که محکم به سرش بسته بود...