هدف اصلی این کتاب پژوهشی فلسفی در باب استعلا و طرح امکان ذاتی آن، یعنی پاسخ به این پرسش است که آیا اساساً استعلا، در معنای مواجهه با وجود فی نفسه، برای آدمی امکان پذیر است یا نه.
علامه محمد تقی جعفری طیف وسیعی از مسائل مهم و چالش برانگیز زمانه و جامعه را مورد اندیشهورزی قرار داده است و نظریات و ایدههای بدیعی در باب آنها مطرح کرده است؛ ایدههایی که میتوانند راههای نوینی را پیش روی اندیشههای بشری بگشایند. اما اندیشمندان و متفکران ما تا حد زیادی این ایدهها را نادیده انگاشتهاند و آنها را به شایستگی مورد توجه همدلانه و بررسی نقادانه قرار ندادهاند...
هستی و زمان در سال ۱۹۲۷ منتشر و به سرعت یکی از برجستهترین و بحث برانگیزترین متون فلسفی قرن بیستم شد. این اثر نقطهی تلاقی جریانهای فکری مختلف و مهمی در ابتدای قرن بیستم است از جمله پدیدارشناسی، اگزیستانسیالیسم، مدرسی گرایی جدید و هرمنوتیک هستی و زمان هم چنین، به تعبیر یکی از پژوهش گران نقطهی جدایی فلسفهی قارهای و فلسفهی به اصطلاح تحلیلی است نقطهی کانونی بسیاری از جذابترین و پیوستهترین مباحث فلسفی قرن اخیر.