از کابوس‌هایش برایم گفت . نفسم بند آمد. داشت داستان زندگی‌ام را برای خودم تعریف می‌کرد...

نگاه می‌کردم به جاری کلمات غلیظ در رگ‌هاش...

شعر، هنری کلامی‌ست و به همیـن دلیل خمیـره‌ی وجودی آن زبان است. نظامی ‌نشانه‌شنـاسـانه که حداقل در نگـاه اول در اختیــار همـه‌ی انســان‌ها هست و همــه در تماســی دائمـی ‌با آن هستند.