بگذار این پیراهن هوایی بخورد....

غمگینم پر از دردی ناگفتنی مثل زنی پابه ماه

مجموعه ای از اشعار سپید ...

بسیارند کسانی که نخست می میرند اما سال ها بعد به خاک شان می سپارند

تنها که می شویم/ در گوش خویش مرثیه می خوانیم....

خستگی راه هیچ ربطی به نا امیدی آدمی ندارد، دور بمان، پرهیز کن ، پرده ها را بکش!