آدم اینجا تنهاست در تن‌ ها.

چشم هایش را می بندد و خودش را می بیند که وارد ساختمان می شود. دنبال کسی میگردد که حرف هایش را بشنود و...

«چرا زنها صاف نمی ایستند؟ وقتی خودت شبیه قربانیها هستی چرا از اینکه مردم با تو بدرفتاری میکنند. تعجب می کنی؟»

از مجموعه شاهکارهای علمی تخیلی

«میترا» قسم خورده‌ است دیگر به شهر خود بازنگردد ولی همه‌جا پدر را در بین آدم‌ها می‌بیند که ایستاده است و این‌پا و آن‌پا می‌کند و لحظۀ دیگر پیدایَش نیست...

شاید این رمان انسانی‌ترین، خصوصی‌ترین و نزدیک‌ترین تصویری باشد که از تشویش‌ها، درونیات و زندگی و زمانه‌ی یک فیلسوف می‌خوانیم.