ما مردمی هستیم که دم به ساعت، یک نیروی نامرئی که در ماست، ما را از خودمان هی دور می کند

بيش تر به عكسی رنگ و رو رفته و قديمی در قابی شكسته دز گوشه رف يا گنجه ای خاک خورده يا زيرزمين خانه ای متروک می ماند تا موجودات زنده ای مثل خانواده شكيب

چه سعادتی دارد شانه‌ ای كه لای موهایت گیر می‌كند

قصه مردمان یک شهر نامشخص در جنگ ایران...

کتاب حاضر در چهارچوب نظریه میدان‌های اجتماعی «پی‌یر بوردیو» به نحوه تکوین میدان تولید ادبی در ایران و صورت‌دبندی آن می‌دپردازد

نویسنده با صراحت نشان می دهد که چگونه می توان تنش های رایج داخلی را حل کرد

همانند نغمه ی مادری/ بر گاهواره ی کودکش،/ همانند پژواک کوهساران،/ که پاسخ می دهد سحرگاه ساز شبان را؛

در شهر من آن گریخته از روستای ویرانم که در اتاقی از این شهر کهنه مهمانم