این نمایشنامه را در کنارِ آمادئوس شاهکارهای اصلیِ پیتر شفر می‌شمارند.

«هیچ دانشی بالا تر از آن نیست که بدانی چه زمانی وقت رفتن است...»

این داستان در سینمای امریکا دو بار در قالب فیلم سینمایی اقتباس شده است. یک بار در ۱۹۴۶به کارگردانیِ رابرت سیودماک و بارِ دوم در ۱۹۶۴ به کارگردانیِ دان سیگل.

هر فضای تهی میتواند یک صحنه نمایش باشد. هر کنش در حضور یک تماشاگر میتواند به جوهر راستین تئاتر بدل شود.

نمایشنامه در فضایی مبهم پیش میرود؛ شخصیتها جای خود را با هم عوض میکنند و خبرهای خوب و بد را رد و بدل میکنند.

آره اون‌ وقتی که من شارلین رو حامله بودم... همه دنبال زایمان طبیعی بودن. حتی مردها