چشمانم را بستند تا پنهان شدنت را نبینم یک، دو...ده سال می‌گذرد

داستانی به روایت مادری دلتنگ که غم دوری پسرش ، اطهر، در جانش زبانه می کشد و سردی زمستان گویا یاد آور خاطراتی بیشتر برای او شده است

بيش تر به عكسی رنگ و رو رفته و قديمی در قابی شكسته دز گوشه رف يا گنجه ای خاک خورده يا زيرزمين خانه ای متروک می ماند تا موجودات زنده ای مثل خانواده شكيب