شب بی‌پایان تاملی است درباب نسبت‌های نظری و تاریخی میان روان‌کاوی و سینما و به ارزیابی شباهت‌ها و تفاوت‌های «سینمای مبتنی بر نماکاوی» و کردار روانکاوانه می‌پردازند.

او به مدد تفکر هگل ،مارکس و مکتب فرانکفورت و با گذر از نویسندگان کلاسیک در زمینه ی حقوق حیوانات نظریه ی اجتماعی و دیالکتیکی بدیل و رویکرد عملی متفاوتی را در مورد رنج حیوانات ترسیم می کند.

فیلسوفان سینما پژوهشی است در باب متفکرانی که هر یک به شیوه خاص خود وضعیت‌ها یا فرم‌های سینمایی را به مفهومی قابل تأمل در تفکر خویش بدل ساخته‌اند.