مرثیه شعری است که در سوگ کسی و تأسف بر مرگ عزیزی با برشمردن محاسن او می سرایند. در تاریخ ادب فارسی قالب متداول برای مرثیه سرایی قصیده و قطعه بوده است، ولی در روزگار معاصر شاعران به غزل بیشتر متمایل و متوجّه بوده اند. مرثیه اصلی ترین و طبیعی ترین سخن است که از چشمه سار احساس شاعر می تراود و زبان دل و سروده ای است که از ژرفای جان مصیبت زدگان می جوشد و تکلّف و تصنّع در آن راه ندارد.