در تمام این داستانها به نقش محوری انسان و رابطهی انسان با انسان توجه شده و همین رابطههاست که داستانها را میسازد.در کنار هم بودن داستانها، این امکان را به ما میآموزد که تفاوتها و تشابهها را بهتر ببینیم و با هم مقایسه کنیم و آنگاه موقعیتها را درک کنیم.در هر داستان یک امکان متضاد (ضد و نقیض) جهت سنجش در رابطه با موجه بودن و دیدن آن شخصیت، یا حرکتهای او به چشم میخورد: پیر و جوان، زنده و مرده، فاعل و مفعول، خوب و بد، واقعیت و ضد واقعیت و...داستاننویسان این مجموعه با وجود آن که در شهرستانهای ایران زندگی میکنند، به شهادت آثارشان، شانه به شانهی تحولات عمومی و بنیادی و مسایل عام بشری حرکت میکنند.