صدرالدین عینی (۱۸۷۸-۱۹۵۴) از بزرگترین شاعران، نویسندگان، تاریخنویسان و زبانشناسان فارسیگوی آسیای مرکزی است. آثار او نقشی ارزنده در تحولات فرهنگی و ادبی ورارود (ماوراءالنهر) در سدۀ بیستم داشته است.
کتاب اصناف روزنامهنگاری و مطبوعاتی تهران حاوی مشخصههای تشکلهایی است که در این شهر در سالهایی از ۱۳۵۷ تا 1403 برقرار بودهاند. شماری به تاریخ پیوستهاند.
این کتاب بر هر دو جنبۀ خودِ نوشتن متمرکز است و به روزگار نویسندهای میپردازد که میخواهد بنویسد. پیوسته بنویسد تا قلمش خشک نشود و همیشه دستش گرم باشد…