با گذر از كودكی دو چیز را از دست دادم، لذت گم كردن كفش‌هایم در گل و پابرهنه برگشتن به خانه، در حالیكه در آب به دنبال گل‌های سرخ آتشین می‌گشتم و سرزنش‌های مادرم كه بیشتر به دلیل نگرانی برای من و كمتر به سبب ناراحتی حقیقی‌اش بود.

افلاطون در این کتاب از روش گفت‌ وگو استفاده کرده است. اصل گفت‌ وگوهای این کتاب به زمانی که افلاطون پنج ساله بوده، یعنی هنگام «صلح نیسیاس» بازمی‌ گردد