آنچه این کتاب را از سایر آثار مشابه در شرح غزل سعدی متمایز می‌کند، تلاش نویسنده در آوردن ارجاعات به دیگر بخش‌های کلام سعدی مثل بوستان و گلستان، و ذکر شاهد مثال از سایر منابع همچون قرآن کریم، مثنوی معنوی، غزلیات شمس، دیوان حافظ، سوانح العشاق و… است.

این کتاب دربرگیرندۀ بیشتر نکوهش‌ها و ستایش‌هایی است که در هزار سال، به شعر از زمان حکیم طوس، فردوسی، تا زمانۀ ما، در حق او و اثر یگانه‌اش، شاهنامه سروده شده است، و...

عرفانِ ایرانی در عالم اندیشه‌ی ایرانی و اسلامی جایگاهی خاص دارد تا حدی که گویی با آن جهان‌بینی نوینی از متن این فرهنگ برآمده.

نوشتار پیش رو نه در قامتی چون نقد ادبی به عرصه می‌آید و نه حتی داعیه‌ی تحلیلی کاملا جامعه‌شناسانه دارد، بلکه تنها می‌خواهد گزارشی باشد و قرائتی از زمینه و بستر گرایش‌های موثر چند رمان فارسی در دهه‌ای که از سر گذشت: دهه‌ی نود شمسی.

(گزارش بیست غزل حافظ،بر پایه زیباشناسی و باورشناسی)

نویسنده در این اثر کوشیده درباره‌ی هنر داستان چند سوال اساسی مطرح کند.