«می» خیام سیمای مادیت اندیشه او و «عشق حافظ جلوه اندیشه انسان مدارانه اوست.

این رمان، روایتی معاصر از داستان هابیل و قابیل است.

در یک چشمه آب داغ در کوهی متروک، که برف سطح آن را پوشانده است ، یعنی همان قلمرو رویایی سپید شیمامورای ثروتمند با کوماکو ، یک گیشای دون پایه ملاقات می کند. شیمامورا علی رغم اینکه می داند اشتیاق آنها دوام ندارد و این امر می تواند تنها یک نتیجه داشته باشد ، خودش را بدون پشیمانی ای به کوماکو می سپارد. کاواباتا در ادامه ی روند این عاشقانه ی محکوم ، داستانی درخشان را خلق کرده است ، رمانی خیره کننده و سرشار از دلالت های معنایی و تعالی در غم و اندوه.

فیروز مرد چاق میانسالی است که به تنهایی زندگی می کند. او انسانی منزوی است که مشغله ای ندارد جز جمع کردن اسکناس هایی خاص.