به شهر های دیگر می گریزم/ و مرا می یابی...

وقتی دست‌هایم را، از طاق، آویختی، هنوز خون می‌ریخت از رگ‌های ناآرام...

ره چنان باریک و رهروان بسیار؛ شب نمادی است از سرما.

با افزوده ها و موخره ها