کتاب هنر درمانی

به یک نمایشگاه نقاشی دعوت شده بودم ده ها بوم روی دیوار نصب بود... برخی رنگارنگ، برخی سیاه و سفید، برخی پر نقش و نگار، برخی ساده و بی آلایش یکی تماشا می کرد و یکی عکس می گرفت. اما بوم ها برای من جان داشتند. با من سخن می گفتند... پای درد دل یکی شان نشستم که مرا با خود برد. کجا؟
لب هایم خشک شد... گویی به یاد غصه های مشکی رنگ خودم افتادم؛ همانهایی که هر روز یا پالت آبرنگ رویشان را می پوشانم... نمی خواستم دوباره برایم مشکی شوند؛ پس با بوم ها خدا حافظی کردم و گفتم بهتر است دیگر بروم در به در داخل سالن به دنبال خانم نقاش بودم وقتی او را پیدا کردم پالت آبرنگی که داشتم را به او دادم و گفتم می دانم غصه سیاه است اما تو هم رنگ کاری بلدی......