کتاب من همان آوازه خوانم

شنوندگان همیشگی رادیو، بیش از یک دهه (تقریباً از دهه  هشتاد است که دست کم در هفته یک بار آهنگی از ویگن را میشنوند. برخی یاد ایام نوجوانی و جوانی و مرور خاطرات میکنند و برخی خاطرات تازه می سازند و باقی دویگن را میشناسند. همین موضوع پخش آثار ویگن از رادیو بیشتر رادیو پیام نشان دهنده ی دو چیز است اهمیت و جایگاه او در موسیقی ایران و جدا بودن او از جریان موسیقی تجاری که گاهی به ابتذال نیز نزدیک می شد.
هنرمند بودن صرف داشتن استعدادی در امری نیست و در کنارش ملاحظات دیگری لازم به انجام و رعایت تا هنرمند ماندن ظهور کند. در زمانه ای که به اصطلاح زندگی میکنیم چند هنرمند را میتوانیم به یاد بیاوریم که همواره به یادشان هستیم آیا به ده نفر خواهد رسید؟ ممکن است در ماه به آهنگهای بسیار از خوانندگان و آهنگ سازان گوناگون و متفاوت گوش دهیم؛ اما تمام آنها در خاطرمان میمانند یا صرفا برای راحت تر کردن گذران راه بندان خیابانها معابر در صف ماندن ها و.... را تسهیل نماید؟ بهتر است با خود صادق باشیم. موسیقی سهل الوصول ترين هنر از نظر دسترسی است چون نه نمایشگر لازم دارد نه ساز نه تالار نمایش و... فقط با یک گوشی به آن دسترسی خواهیم داشت. پس تأثیر سرتاسری آن را در زندگی نمیتوان کتمان کرد حال اگر طرفدار هنرمندی هم باشیم به طور طبیعی از رفتار و منش او الگوبرداری میکنیم خوشا که تمام هنرمندان جوان هم رفتار الگووارانه مانند گذشتگان داشته باشند آنها در زندگی ما تأثیر می گذارند باور کنید.