عذاب و بلای خدا خلاصه نمیشود در سیل و زلزله و مرگ و مریضی... بدترین عذاب آن است که آرام بیاید در خوشبختی پوشالی غرقت کند زخم بر دلت بزند و آرام هم برود .... در چشم همه خوشبختی اما قلب زخمی ات حس بدبخت ترین آدم روی زمین را به تو میدهد به گمان همه آرامش داری اما در آفتابی ترین روزهای زندگی ات طوفانی سیاه قلبت را در نوردیده .....عذاب بودن در دو راهی عشق و رویاست؛ عذاب مختار بودن برای انتخاب آرامش است یا آسایش هر کدام از مسیرها را انتخاب کنی تا ابد حسرت آن مسیری که نرفته ای میخوری.