چند ورقه مه می پیچم لای روزنامه ...

(شعر نو)

شب، از نفس سرد زمان می خواند از روح مه آلود جهان می خواند بر سردر هر خانه سری آویزان شهری که در آن مرگ اذان می خواند

نه قرار می خواهد نه ملاقات از همین جا که ایستاده ام مثل هوا در آغوشت می گیرم و مثل هوس می بوسمت...

روح رفته می کوشد به تن برگردد...

شعر های این مجموعه هیچگاه در زمان حیات شاعر مجال نشر نیافتند و تنها پس از مرگ وی بود که اشعار منتشر نشده مشیری چاپ شدند.