وقتی تو آمدی شبیه به آدمهای بیپشت و پناهی بودم که با کوچکترین نسیمی آماده شکستن هستند. اگرچه هیچگاه نخواستی تا سخنی از عشق بر زبان آوری اما یک حس، شاید حسی زنانه به من از نگاه و حمایتهایت میفهماند که این غرور شاید ناخواسته دیواری است میان قلب و زبان تو.
ای کاش در هنگام قضاوت دیگران یا حتی در زمان محاکمه یک شخص میشد کودکیهای او را نیز چون فیلمی نگاه کرد و آنچه بر گذشته وی رفته را دید، از سرزنشها و تحقیرها تا خشونتهای فیزیکی...