هنر ارزشمند ساختن در لحظه زندگی به روش ژاپنی

پشتش به من است. سعی می کنم نوشته های کاغذ روی میز را بخوانم اما نور لامپ انگار به جای چمدان روی چشم من تنظیم شده باشد، چشمم را می زند و دیدم را کم می کند. «چطور ندیدین اما می دونستین این مجسمه ی کیه؟»

این اثر به یقین کمکی است شایان توجه در فرآیند خویشتن یابی و شکوفایی زن و توازن بخشی به حیات بشریت بر کره خاکی.

من دریافته ام که اکثر مجردها دلشان نمی خواهد مجرد بمانند و خیلی های شان هم حقیقتا از زندگی مجردی بیزارند.