هوای نمور طویله که با بوی پهن و پشکل گاوها قاتی شده بود توی سر رحیم افتاد.

زمان با داستان‌ها سازگار است و روشنای چراغ‌اش را تنها به سوی حقیقت نشانه می‌رود؛ زیرا که حقیقت در رابطه با زمان است که معنا می‌یابد.

نویسنده معلولی که فعالیت شادمانه جسمانی درجست و خيزها و قبل و قال کودکی اش را تنها تا پیش از چهار سالگی در خیال های مه آلود و حسرت تاک بیاد می آورد.

از میان صداهایی که راهروهای زندان را پر کرده بودند صدای به هم خوردن قفل در آهنی واضح تر به گوش میرسید و وضعیت را مشخص میکرد.

در عصای چهارم بیست و دو داستان به قلم نویسندگان، لبنانی سوری و ایرانی وجود دارد که حوادثشان از صافی نگذشته است.

پاهایم یک جایی همان جاها بود شاید هم دستهایم یادم نمی آید.