زیرلب گفت: «اومار فرام پورتو...ریکو.»... از خودش پرسید، چرا او هم پورتوریکویی نباشد و این‌طور عراق را به‌تمامی از گذشته‌اش پاک نکند؟‌

غذا کم­یاب شده و ترس پای خود را بر گلوی سرزمین فشرده است...

چارلز دیکنز در مجموعۀ داستان‌های ارواح قدرت جادویی قلمش در ترسیم فضاهای تاریک و ترسناک را به کار می‌گیرد تا از تخیلات سویۀ بازیگوش ذهنش کابوسی زنده و باورکردنی برای مخاطب بسازد: صندلی کهنه‌ای که از رازهایی سرنوشت‌ساز خبر دارد؛ دوستی نویافته در مهمانی خلوتی در خانه‌ای قدیمی که فردا صبح درمی‌یابی هیچ‌کس جز تو او را ندیده است.

دی خیلی تنها بود. من هم تنها بودم. زندگی عرصه‌ تنهایی بود.

چشم خانم! چشم. چه ساعتی قراره اونجا باشیم؟ زود که راه نیفتادیم؟ سورتمه‌سواری ِخانم. اینجا رو ببینین برف گرفته اونم چه برفی!

«دعا واسه این نیست که چیزی از خدا بخوایم، یه‌جور گفت‌وگوئه، وقتی خدا کمتر احساس تنهایی کنه، ما هم کمتر احساسی تنهایی می‌کنم.»