در روزگاران دیرین دو سرزمین بابل درمیان رودان و بلخ در خراسان به تناوب پایتخت مرکز فرمانروایی فدرال یا شاهنشاهی بوده است که در تمام تاریخهای قدیم با القاب و عناوین گوناگون یاد شده است.بابل را با لقب قطب جهان و دل ایرانشهر و بلخ را با لقب بامی به معنی درخشان زیبا، روشن و گرامی میخواندند بی هیچ شک رشد و گسترش فرهنگ و تمدن در شرق بیشتر و پیشتر از غرب بوده است و اصولا مسیر فرهنگ و تمدن از شرق به غرب بوده است.