در تربیت عهد قدیم، مانند آنچه که افلاطون در کتاب قوانین به روشنی بیان میکند، کودک نه به خاطر خود، بلکه به واسطۀ پیوند تابعیت که او را به شهر متصل میسازد، در نظر گرفته میشود.
فیلسوفان اسلامی عموما با چشم عقل و منطق به تحلیل مسئلههای هستیشناسی میپردازند، اما این بزرگان نسبت به چشم دل و چشم شهود و عالم حضور نیز بیتفاوت نبودهاند و انسان را مخلوقی میدانند که صاحب هر دو نگاه است