یک روایت عاشقانه...

دیوونگی نکنم؟ چه جوری می تونم با شعورم نفس بکشم؟

کامو در این دو اثر، نه به ستایش خشونت برخاسته و نه به تسلیم در برابر قدرت. بلکه می‌پرسد: چگونه می‌توان عدالت را طلبید، بی‌آنکه عدالت را لکه‌دار کرد؟ چگونه می‌توان در دل تباهی، انسانی ماند؟

بیمارستانی خصوصی پذیرای مردی می شود که با دیگر افراد متفاوت است...

اشکال گوناگون از خود بیگانگی را شاید بتوان به طور کامل در نمایشنامه خانه یافت.