(داستان های فارسی،قرن 14)

رسم روزگار وارونه همین است.

(داستان های فارسی،قرن 14)

میان آسمان و زمین معلق بودم؛ جایی که ستاره ها چشمک میزدند و ماه میخندید و زمین دهن کجی میکرد.

هراس دوست داشتنت را دارم مبادا چشمی زخمی اش کند و دلی طعنه اش زند.

(داستان های آمریکایی،قرن 21م)

(داستان های فارسی،قرن 14م)

انگار از امتحان ریاضی فقط یه نفر قبول نشده و اون ماییم انگار تنها کسی که پدرش رضایت نامه ی اردو رو امضا نکرده ماییم.

(ارتباط زناشویی)