«مثل آن‌هایی که پز می‌دهند موسیقی اجق و جق گوش می‌کنند یا ادبیات سطح بالا می‌خوانند. خودم هم این کار را کرده‌ام. فکر می‌کردم این طوری کمبودهایم جبران می‌شود. شاید هم فقط برای دلخوشی افراد معدودی بود که مجبور بودند آنجا زندگی کنند...»

این داستان در سینمای امریکا دو بار در قالب فیلم سینمایی اقتباس شده است. یک بار در ۱۹۴۶به کارگردانیِ رابرت سیودماک و بارِ دوم در ۱۹۶۴ به کارگردانیِ دان سیگل.