وضعیت سیاست در ایران شبیه بازی اولتیماتوم شده است.
در این بازی افراد و گروه ها با هدف تامین حداکثر منافع برای خود در تعارض با رعایت عدالت و انصاف جمعی قرار می گیرند. در حالی که فرد و جامعه در یک ساختار سالم و بازی منصفانه میتوانند میان این دو پدیده موازنه برقرار کنند.
پیشنهاد تقسیم کیک قدرت در ایران با انتظارات طرفین فاصله ی زیادی دارد. تقسیم کننده یا بازیگر اول صددرصد کیک قدرت را میخواهد. در حالی که میداند طرف مقابل به این تقسیم رضایت نخواهد داد زیرا طرف دوم هم معتقد است که دیر یا زود این کیک را از طرف اول خواهد گرفت ولی طرف دوم هم در مسیری حرکت میکند که گویی به کمتر از صددرصد کیک قدرت رضایت نمی دهد.
پس بازی نتیجه بخش نخواهد شد. راه حل واقعی در درجه ی اول به رسمیت شناختن یکدیگر و گفت وگو درباره ی تقسیم منصفانه ی قدرت و بالآخره و مهمتر از همه رها کردن نهادهای اجتماعی کننده از زیر بار انحصار و فشار حکومت و اعطای استقلال به آنان است. این موضوع حلقه ی وصل مقالات این کتاب است.