در این مجموعه از آشنایی زدایی و عادت گریزی در ادبیات و شعر شاعران سخن به میان آمده است.

روایت‌شناسی را می‌توان دانشی برای فهم روایت؛ تعریف کرد که می‌خواهد به پرسش‌هایی از این دست پاسخ دهد: روایت چیست؟، از چه عناصری تشکیل می‌شود؟، چرا انسان‌ها روایت‌سازی می‌کنند؟، علت شیفتگی ما به روایت چیست؟، چرا واکنش‌های مخاطبان مختلف به روایتی واحد تا این حد متنوع و متفاوت است؟ و...

(تاریخ نقد، قرن 20 م)

آنچه نویسنده در این کتاب به آن پرداخته، درک تصویری است که از انسان در اشعار کهن تا امروز ایران ارائه شده است.

یکی از بن‌مایه‌های مهمی که فردوسی برای سرودن شاهنامه از آن استفاده کرد، شاهنامهٔ ابومنصوری بود. فردوسی هنگامی شاهنامه را سرود که زبان پارسی دچار آشفتگی بود، و او از ماندگار شدن این آشفتگی و افزونی آن جلوگیری کرد.

در این کتاب به «اندیشۀ» حافظ می‌پردازد و در پرتو اندیشۀ مدرن، جنبه‌های گونه‌گون اندیشۀ حافظ را از پس زیبایی و خیره‌کنندگی غزل‌هایش تحلیل می‌کند.