من هیچ وقت شبیه هیچ کس حتا شبیه خودم زندگی نکرده ام

از این شادی و این پای کوبی ها میترسم...

بگو! باران و پا در رکاب باد گلویی تازه کن ...

چتر کوچک و شکسته ام را در توفان و سیلاب بر سرم می گیرم...

چه سعادتی دارد شانه‌ ای كه لای موهایت گیر می‌كند

آغوش من از سفر پر است و در این هتل بی ستاره عاشق آسمان تهرانم که نگاه مرا برای خودم می خواهد